Lang voordat de schoolbel zou klinken, lag Daisy te woelen in haar nestje van stro.
Ze draaide, ze piepte, ze zuchtte.

Haar buik voelde raar.
Haar hoofd zat zo vol gedachten dat ze niet meer kon slapen.

Ze dacht aan de vakantie.
Hoe fijn en rustig het was geweest, met alleen papa, mama en haar zusje.
Maar nu… nu moest ze weer naar school. En alles was anders.

“Wat als ik niemand ken?
Wat als niemand met mij wil spelen?
Wat als ik helemaal alleen blijf?” fluisterde Daisy tegen zichzelf.

Ze trok haar vleugels over haar kop. Het liefst wilde ze zich verstoppen op de hoogste tak.

Voor de vakantie had de juf nog gezegd:
“Na de zomer krijgen jullie allemaal een nieuwe klas.”

Daisy had toen gedaan alsof ze het niet zo erg vond. Maar diep vanbinnen vond ze het doodeng.
En nu was de eerste schooldag ineens daar.

Mama had het allang gezien. Daisy was niet meer vrolijk. Ze keek sip en at haar zaadjes niet eens op.

“Daisy,” vroeg mama zacht, “waar denk je toch steeds aan?”

Daisy slikte. Ze schaamde zich een beetje. Maar toch durfde ze te zeggen:
 “Mama… ik ben bang voor mijn nieuwe klas. Ik weet niet waar ik moet zitten. Ik ken de kinderen niet. Misschien vinden ze me niet aardig. Misschien wil niemand met mij spelen. Dan ben ik helemaal alleen. En als ik eraan denk, word ik misselijk. Vliegen lukt dan bijna niet meer.”

Mama streek met haar vleugel langs Daisy’s kopje.
 “O, liefje,” zei ze, “dat klinkt heel naar. We gaan je helpen.”

Die middag vloog mama naar Spekkie, de wijze pony.
Spekkie lag in het hoge gras, nog een beetje vakantie te vieren.

“Mama Duif! Wat is er?” vroeg Spekkie meteen toen ze haar gezicht zag.

Mama vertelde alles. Over Daisy en haar bange buik.

Spekkie knikte.
“Laat Daisy morgen na school maar bij mij komen. Dan kijken we er samen naar.”

De volgende dag kwam Daisy met hangende vleugels naar de wei.

“Nou… hoe was school?” vroeg Spekkie vriendelijk.

Daisy zuchtte diep.
“Vreselijk. Ik wist niet waar ik aan toe was. Ik durfde niks te zeggen. En de andere kinderen bleven weg. Zie je wel? Niemand vindt me aardig!”

“Kom,” zei Spekkie, “we gaan even naar het clubhuis.”

Daar pakte Spekkie een krijtje en tekende op het bord.

“Kijk, Daisy,” zei ze. “Je straalt energie uit. Soms positief, soms negatief. Als jij je vleugels laat hangen en je kopje buigt, lezen andere duifjes: blijf maar weg. Maar als jij rechtop staat, vleugels een beetje gespreid en je kijkt vrolijk, dan lezen ze: kom maar, ik ben gezellig!”

Daisy keek verbaasd.
“Dus… mijn lichaam vertelt eigenlijk een verhaal?”

“Precies!” zei Spekkie. “En je gedachten doen mee. Als jij denkt: ‘Niemand vindt me leuk,’ dan ga je dat ook uitstralen. Maar als je denkt: ‘Misschien wil iemand wel spelen,’ dan straal je openheid uit.”

Samen oefenden ze. Daisy ging rechtop staan. Haar vleugels losjes langs haar lijf. Haar borst vooruit.
“Zo straal je zelfvertrouwen uit,” legde Spekkie uit.

Daisy moest lachen.
“Het voelt een beetje gek… maar ook sterk!”

En elke avond besprak Daisy met mama drie dingen die goed gingen op school. Kleine dingen, zoals: ‘Ik zei hallo tegen een nieuw duifje’ of ‘Ik heb gelachen in de pauze.’

Langzaam merkte Daisy dat er echt iets veranderde.
Ze voelde zich lichter. Vrolijker. Sterker.

Na een paar weken zei de juf:
“Volgend jaar krijgen jullie weer een nieuwe klas!”

Alle duifjes begonnen te fluisteren.
Maar Daisy? Zij glimlachte.

“Leuk,” zei ze zacht. “Dan kan ik nog meer vriendjes maken.”

En ze spreidde trots haar vleugels.

Wil jij weten wat Spekkie voor jouw dochter of zoon kan betekenen als de eerste schooldag weer aanbreekt? Neem dan contact op en ik leg je graag uit hoe paardencoaching kan helpen!